Mam trzy latka trzy i pół...
A właściwie to ma 3 latka 2 miesiące i 10 dni.
I chyba ma PMS'a.
W każdym razie tak się zachowuje. Jakby hormony jej nieźle buzowały.
Raz się śmieje, raz płacze. Pisząc "płacze" ujmuje sprawę bardzo delikatnie, bo tak naprawdę są to ataki histerii i szlochu.
Trwa to gdzieś od dwóch, trzech tygodni.
Czasami wyrżnie biegnąc w cokolwiek otrzepie się i biegnie dalej, by za 15 minut zrobić raban, bo sie potknie...
Nigdy nie wiadomo kiedy się zacznie.
Znacie to?
Zapewne większość tak, latorośl próbuje rządzić i na swoim stawiać.
A jak ujarzmić?
Czasem zignorować, czasem przeczekać, czasem przytulić, wybór zależy od poziomu rozdrażnienia.
Oj trzeba cierpliwości, żeby żywioł okiełznać.
Któregos dnia Wika wstała tak humorzasta, że zanim ją zostawiłam w żłobku to byłam mokra z nerwów. Resztką sił szukałam w sobie cierpliwości.
Niemalże z westchnieniem ulgi zostawiłam ją pod opieką ulubionej żłobkowej cioci.
W pracy wpadłam na pewien pomysł.
Odbierając Mateusza z przedszkola przedstawiłam mu tajemny plan.
Synek zgodził sie z uśmiechem na twarzy.
Poszliśmy do kwiaciarni, w której Mati wybrał dla siostry kwiatek, gerberę.
Wika, na widok kwiatka zrobiła wielkie oczy.
A braciszek wręczając kwiatuszka powiedział : To dla ciebie, byś więcej się śmiała niz płakała.
Zdecydowanie tamtego dnia nasza mała miała już dobry humor
Wyglada na to, że już 3-letnią małoletnią można ułagodzić kwiatkiem .
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zły humor. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zły humor. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 3 lipca 2014
środa, 1 maja 2013
Jak to z tym klapsem jest?
I ja zgadzam się z tym!!!
Niestety, kilkakrotnie, poległam i uderzyłam.
Wyrzuty sumienia cholerne i ciężka praca nad sobą.
Czy w związku z tym jestem złą mamą?
Szczerze mówiąc (pisząc) jak czytam te wszystkie posty i artkuły to cholera jasna, jakaś patologia ze mnie jest. Chyba jestem beznadziejną matką, bo przyłożyłam dziecku w dupę, no!
Powtarzam jeszcze raz, że dzieci bić się nie powinno, że to złe, ale jak się zdarzy to co? Mam iść na policję i donieść na samą siebie?
Szlag mnie trafia jak czytam o mamusiach, które absolutnie nigdy, że sobie niewyobrażają, że one swojego dziecka nie uderzą nigdy itd. I chwała im za to!
A jak im się zdarzy? To co wtedy zrobią?
Ja sobie daję prawo do błędu. Nie przyzwolenie!!! Żeby była jasność.
Osobiście jestem zdania, że należy pracować nad sobą, że jeśli zdarzy nam się uderzyć dziecko, należy je przeprosić, wytłumaczyć się, powiedzieć, że się popełniło błąd. Ogólnie porozmawiać. Szukać alternatyw, innych rozwiązań..
Nie oszukujmy się, małym dzieciom nie damy klapsa jak coś zbroi, bo ono się dopiero uczy.
Ale taki 4-ro czy 5- latek to doskonale wie, że broi i robi to z premedytacją. I nerwy moga puścić, nie muszą, ale mogą.
Wiele mówi się i czyta, że dziecko też może mieć zły humor, może być złośliwe, wredne i ma do tego prawo.
A ja to co?
Maszyna, robot?
Też mam złe dni i złe humory.
Będąc rodzicem trzymamy się w ryzach 24 godziny na dobę. Tłumaczymy młodszemu, tłumaczymy starszemu, uspokajamy, bawimy się, czytamy, wynajdujemy zadania, cokolwiek. Dzień w dzień, 7 dni w tygodniu.
W końcu dzieć przesadza i trafia na zły moment.
Rodzicowi wtedy zdarzy się uderzyć czy zamierzyć ścierką do naczyń, bo ma ją akurat pod ręką..
Jeden przejdzie nad tym do porządku dziennego, a inny zacznie przekopywać internet za jakąś alternatywą pt. jak opanować łobuza, jak nie stracić cierpliwości do własnego dziecka.
Na szczęście moje dzieci, kiedy usiądę obejmują mnie rączkami, całują i przytulają i ich miłość jest dla mnie świadectwem, że nie jestem taka zła, choć na pewno nie idealna
Subskrybuj:
Posty (Atom)
