Mam trzy latka trzy i pół...
A właściwie to ma 3 latka 2 miesiące i 10 dni.
I chyba ma PMS'a.
W każdym razie tak się zachowuje. Jakby hormony jej nieźle buzowały.
Raz się śmieje, raz płacze. Pisząc "płacze" ujmuje sprawę bardzo delikatnie, bo tak naprawdę są to ataki histerii i szlochu.
Trwa to gdzieś od dwóch, trzech tygodni.
Czasami wyrżnie biegnąc w cokolwiek otrzepie się i biegnie dalej, by za 15 minut zrobić raban, bo sie potknie...
Nigdy nie wiadomo kiedy się zacznie.
Znacie to?
Zapewne większość tak, latorośl próbuje rządzić i na swoim stawiać.
A jak ujarzmić?
Czasem zignorować, czasem przeczekać, czasem przytulić, wybór zależy od poziomu rozdrażnienia.
Oj trzeba cierpliwości, żeby żywioł okiełznać.
Któregos dnia Wika wstała tak humorzasta, że zanim ją zostawiłam w żłobku to byłam mokra z nerwów. Resztką sił szukałam w sobie cierpliwości.
Niemalże z westchnieniem ulgi zostawiłam ją pod opieką ulubionej żłobkowej cioci.
W pracy wpadłam na pewien pomysł.
Odbierając Mateusza z przedszkola przedstawiłam mu tajemny plan.
Synek zgodził sie z uśmiechem na twarzy.
Poszliśmy do kwiaciarni, w której Mati wybrał dla siostry kwiatek, gerberę.
Wika, na widok kwiatka zrobiła wielkie oczy.
A braciszek wręczając kwiatuszka powiedział : To dla ciebie, byś więcej się śmiała niz płakała.
Zdecydowanie tamtego dnia nasza mała miała już dobry humor
Wyglada na to, że już 3-letnią małoletnią można ułagodzić kwiatkiem .
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dziecko. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dziecko. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 3 lipca 2014
poniedziałek, 9 grudnia 2013
Anioł Stróż.
Opowiem Wam historię. Nocną historię.
Moja córcia zrywa się co noc. Często z płaczem. Zawsze do niej biegnę i przytulam, pocieszam i uspokajam. Kładę się obok niej póki nie zaśnie, ale ona ma już niespokojny sen i budzi się jeszcze nie raz. Dlatego często zdarza mi się spać z nią do rana
Nie inaczej było dzisiaj.
Kiedy pierwszy raz dziś w nocy usłyszałam "Mamo!" pobiegłam do córci, ale tym razem zabrałam ją do naszego łóżka. M. w trasie więc, żeby nie biegać, wzięłam ją do siebie.
Chwilę się kokosiła, po czym zaczęła spokojnie oddychać.
Myślałam, że zasnęła.
Myliłam się.
Usłyszałam jej szept.
- Mamo
Spojrzałam na nią.
Uśmiechała się patrząc w sufit.
- Słucham córeczko? - spytałam
- Patrz mamo, anioły.
Spojrzałam w sufit. Nie widziałam nic, ale uśmiechnęłam się do córci i powiedziałam.
- Tak, kochanie, uśmiechają się do ciebie. Opiekują się tobą. Śpij spokojnie.
Znowu zobaczyłam uśmiech na jej buzi.
Zasnęła.
Ja również.
Cały dzień myślę o nocnym zdarzeniu, a właściwie o jej słowach.
Wikusia ma 2,5 roku i widzi anioły.
Niech nad nią czuwają.
Nad nami wszystkimi.
![]() |
| zdjecie ze strony Meritohurt.pl |
wtorek, 3 grudnia 2013
Podobno jak się coś zostawi to się wraca.
Podczas naszego, a właściwie Mateuszowego pobytu w szpitalu z zapaleniem płuc, o którym to pobycie można przeczytać tutaj, zostawiłam w lodówce jedzenie. Wróciłam się po nie następnego dnia. Ktoś jednak krzyknął, że jak się coś zostawiło to się w to miejsce wróci. Machnęłam ręką. Zabobon.
A jednak!
Ten ktoś wykrakał, bo Mati od wczoraj ponownie na oddział dziecięcy zawitał.
Tym razem zapalenie węzłów chłonnych szyjnych i zapalenie ucha. Tylko, że ja nie wiem co było najpierw, bo Młody na ból węzłów chłonnych narzekał, zaś na ucho nie.
Seria badań, także w kierunku mononukleozy, RTG klatki piersiowej, bo trzeba było skontrolować skoro niedawno przechodził zapalenie płuc i laryngolog.
CRP tym razem powyżej 100. Dostał dzieć mój antybiotyk i zaproszenie na oddział.
Wieczorem, kiedy to ległam juz na podłogę aby, po pełnym negatywnych emocji dniu, odpłynąć w sen twardy i błogi (twardy dosłownie, bo podłoga zdecydowanie do miękkich nie należy), syn mój zakomunikował, że go ucho swędzi.
- To go sobie podrap- odparła troskliwa matka.
Prawdopodobnie wtedy zaczęło mu się z ucha sączyć.
Rano obchód.
Badało go trzech lekarzy. Nic nie zauważyli.
Matka tez nic nie widziała.
Trzeba było taty i jego spostrzegawczości. I to tata własnie zauważył, że w uchu dziecka jest nadmiar czegoś.
Mateusz ponownie na laryngologię zawitał, gdzie mu ucho wyczyścili.
Po wieczornej kontroli, konieczności ponownego czyszczenia ucha nie stwierdzono.
Dzieć zdecydowanie zadomowiony na korytarzach szpitalnych. Znalazł sobie tylu kolegów, że jakbym wyszła, to pewnie dobre pół godziny by minęło zanim by się spostrzegł. Nie sprawdzałam, tylko tak przypuszczam.
W trakcie obiadu, zaginął mój kubek.
Szczęściem w nieszczęściu było to, że pamiętałam ostatnie miejsce pobytu zaginionego, więc list gończy rozesłałam.
Przy kolacji kubek do rąk moich własnych osobistych wrócił, o czym poinformował głosem mocnym i dobitnym mój pierworodny.
Jeszcze nie wiem kiedy opuścimy szpital. Może jutro dowiemy się coś więcej, bo dziś synek miał jeszcze dodatkowo USG jamy brzusznej i węzłów chłonnych. O 10:00, ale nasz lekarz prowadzący juz się zdążył ulotnić, więc nie wiem. Pytałam innego lekarza, to grzecznie mi objaśnił ( a właściwie objaśniła) co z USG wynikło, ale nie potrafiła mi powiedzieć jak długo jeszcze na oddziale będziemy.
Czekamy wobec tego na dzień jutrzejszy i wieści z lini frontu.
sobota, 16 listopada 2013
No chodź, chodź ze mną do łóżka
Mamuśka ze mnie tolerancyjna, trudnych ani wstydliwych tematów unikać nie zamierzam, bo kto jak nie my ma dziecko informowac i uświadamiać. Jednak tematy te dla mnie wydawały sie odległe ze wzgledu na wiek dzieci.
A tu proszę, wczoraj zostałam zaskoczona przez syna mego ukochanego.
- Mamo mogę posłuchac muzyki na komputerze? - zagaił mnie, myjącą gary, pierworodny
- Tak, możesz.
Pobiegł do komputera
Jakieś 5 minut później słyszę
Łuup!
- Ojoj! - to Wiki
- Oj, Wika! - to Mati.
Po tej reakcji domysliłam się, że Wiktorka niechcący zrzuciła pudełko z kredkami. Podążyłam z odsieczą.
Mati ze słuchawkami na uszach przyglądał się wydarzeniu, ale na mój widok w drzwiach stracił zainteresowanie i ponownie odwrócił sie do komputera.
Wspólnie z córcią zbierałyśmy kredki, Młody zaś nucił sobie pod nosem, kiedy nagle usłyszałam
- No chodź, chodź ze mna do łóżka, bedę całował twoje palce...
Zastygłam, niczym żona Lota zamieniona w słup soli, zagapiwszy się na mojego synka kiwającego do rytmu głową.
Co u licha?
- Mati!
- Słucham
- co ty słuchasz?
- Takiej fajnej kiosenki (nie może się przestawić na piosenkę)
- A co to za piosenka
- A pan śpiwa, żeby pójść do łóżka i że będzie całował palce i...
- Dobra, dobra, daj posłuchać - przerwałam
Przekazał mi słuchawki.
Melodia znana.
Aaa, to "Raissa" zespołu Strachy na lachy
Jak u licha on na nią trafił?
Ściągnęłam słuchawki.
- Fajna, nie ? - dzieć spytał mnie z uśmiechem.
- Eee, no tak - nic mądrzejszego nie wymysliłam. Młody zadowolony ponownie założył słuchawki i ponownie zaczął kiwać głową do rytmu, nucąc pod nosem.
A tu proszę, wczoraj zostałam zaskoczona przez syna mego ukochanego.
- Mamo mogę posłuchac muzyki na komputerze? - zagaił mnie, myjącą gary, pierworodny
- Tak, możesz.
Pobiegł do komputera
Jakieś 5 minut później słyszę
Łuup!
- Ojoj! - to Wiki
- Oj, Wika! - to Mati.
Po tej reakcji domysliłam się, że Wiktorka niechcący zrzuciła pudełko z kredkami. Podążyłam z odsieczą.
Mati ze słuchawkami na uszach przyglądał się wydarzeniu, ale na mój widok w drzwiach stracił zainteresowanie i ponownie odwrócił sie do komputera.
Wspólnie z córcią zbierałyśmy kredki, Młody zaś nucił sobie pod nosem, kiedy nagle usłyszałam
- No chodź, chodź ze mna do łóżka, bedę całował twoje palce...
Zastygłam, niczym żona Lota zamieniona w słup soli, zagapiwszy się na mojego synka kiwającego do rytmu głową.
Co u licha?
- Mati!
- Słucham
- co ty słuchasz?
- Takiej fajnej kiosenki (nie może się przestawić na piosenkę)
- A co to za piosenka
- A pan śpiwa, żeby pójść do łóżka i że będzie całował palce i...
- Dobra, dobra, daj posłuchać - przerwałam
Przekazał mi słuchawki.
Melodia znana.
Aaa, to "Raissa" zespołu Strachy na lachy
Jak u licha on na nią trafił?
Ściągnęłam słuchawki.
- Fajna, nie ? - dzieć spytał mnie z uśmiechem.
- Eee, no tak - nic mądrzejszego nie wymysliłam. Młody zadowolony ponownie założył słuchawki i ponownie zaczął kiwać głową do rytmu, nucąc pod nosem.
czwartek, 10 października 2013
Opowieści szpitalnej treści - fotorelacja
Po 15 dniach spędzonych w szpitalu, dziś wreszcie wróciliśmy.
Szczerze mówiąc tym razem nie mogę narzekać na szpital i pracowników tam pracujących. Poza kilkoma zgrzytami wszystko było tak jak być powinno. Oczywiście lepiej by było gdyby nas tam nie było, ale skoro stało się jak się stało, to lepiej być otoczonym dobrą opieką.
Mateuszem opiekowała się sama pani ordynator. i o ile na początku była ogromnie zainteresowana stanem zdrowia małego, to juz kilka ostatnich dni traktowała nas trochę "po łebkach". Ale M. ustawił ja troszkę do pionu i dziś, przy wypisie udzieliła nam znacznie więcej informacji niż przez ostatnie dni.
A warunki?
Hmm...niemalże hotel. Pierwsze 5 dni spędziliśmy w izolatce, gdzie mieliśmy do dyspozycji łazienkę z ubikacją
Pierwszego dnia, po otrzymaniu 750 ml kroplówki, młodemu już poprawił się humor. a następnego dnia zaczęło mu się włączać "fisiowanie". Jednakże, mimo wszystko, był osłabiony, więc można było go jeszcze czymś zająć. Na przykład czytaniem książek.
Z czasem doszły i puzzle wyścigi samochodów na parapecie. Przez 5 dni nie mógł, bez konieczności, wychodzić z izolatki, chyba, że...
... szedł na inhalacje.
Inhalacje miał 3 razy dziennie.Na początku znosił je dzielnie, a potem pajacował robiąc sobie z inhalacji mikrofon, albo przykładając sobie do ucha.
Lekarka wspomniała też o jakiś delikatnych zrostach na płucach czy coś w tym stylu (podejrzewam, że więcej doczytam na wypisie) i mój synek dostał wodę i kazano mu robić bąbelki, żeby mu sie poprawiła wydolność oddechowa.
Wreszcie nastał dzień kiedy młody mógł wyjść z sali. Wyszliśmy oboje, bo nagle, wieczorową porą okazało się, że izolatka jest niezbędna dla innego dziecka. Tego wieczoru dyżur przy małym miała babcia i to ona biedna, tak pechowo trafiła, że miała do wyboru krzesło lub łóżeczko dziecięce.Zdecydowała się jednak na noc w łóżku, u boku wnuczka.
Kolejną noc w takich warunkach spędziłam ja, ale jak tylko łóżko obok się zwolniło, to zajęłam.
Oczywiście sala wspólna to i łazienka, ale nie było źle
Mati uwolniony z czterech ścian, zaczął zwiedzać pozostałą część oddziału i wszędzie go było pełno.
Szpitalna świetlica była troszkę nudna w porównaniu do ...szkoły.
Sama nie byłam świadoma jej bytności w szpitalu, mimo, że pracuje tam moja znajoma. I to ona właśnie nas tam zaprosiła. Poszliśmy i wsiąknęliśmy. a raczej Mateusz. Przebywał tam pół dnia, a jakby mógł to i dłużej, a mi, dzięki temu, dwukrotnie udało się wyrwać do miasta.
Pomysł ze szkołą mega trafiony. Dzieciaki w różnym wieku tam przebywały, łącznie z nastolatkami. I co ciekawe, że ci 16-latkowie i maluchy fantastycznie razem potrafiły spędzić ze sobą czas. Jest gdzie przepisywać notatki od kolegów, a także odrabiać lekcje, bo pracownicy szkoły są pedagogami i pomogą w razie potrzeby w lekcjach. Gry, układanki, puzzle, malowanki, książki dla dzieci i młodzieży w różnym wieku oraz internet. nie dziwiłam się, że mój syn i inne dzieci chętnie spędzały tam czas, bo i opiekunowie niesamowicie życzliwi i pomocni.
Wszystko fajnie, ale 15 dni to długo i mój 4-latek ostatnie dwa dni to już nie miał ochoty na nic, wszystko go drażniło i denerwowało. Ewidentnie czas był do domu.
Dziś rano przed śniadaniem inhalacja, o 8:15 śniadanie, 15 minut później kontrolne zdjęcie RTG raz USG opłucnej , a za kolejne 15 minut lekarka oznajmia, że zdjęcie piękne, na USG jeszcze widać milimetr płynu, kilka zaleceń i pozwolenie na wyjście do domu O 9:20 wreszcie opuściliśmy szpital.
poniedziałek, 23 września 2013
Paskudny wirus się przypałętał.
Wczoraj, przed południem, zaniepokojony M. zwrócił uwagę, że Mateusz ciepławy. Zmierzyłam synkowi temperaturę. Nie było dobrze. Powyżej 38, ale widać było, że "coś" się dopiero rozkręca Niestety nie myliłam się. Nie było dobrze przez kolejne 24 godziny.
Temperatura cały czas w okolicach 40 stopni. Zbić mogłam tylko do około 39 stopni. Chłodne okłady, chłodna kąpiel, paracetamol na zmianę z Ibuprofenem w syropie niewiele pomagały. Najlepiej reagował na paracetamol, ale po godzinie, półtora następował znowu wzrost temperatury.
Dziś około 13:00 już mi nerwy wysiadły i się z bezsilności popłakałam. Sama w domu, z dwójką dzieci. Zadzwoniłam do rodziców. Wiedziałam, że zdrowi nie są, ale tato zdecydował się przyjść do Wiki, więc mogłam z Matim pójść do lekarza
Poszliśmy.
Pielęgniarka, widząc rozpalone dziecko, kazała wejść bez kolejki. Chwilę czekaliśmy aż wyjdzie pacjent. Nikt słowa nie powiedział, ponieważ mojego 4-latka cały czas miałam na rękach, bo przez gorączkę nie miał siły stać.
Diagnoza: jakiś wirus. Osłuchowo czysty, gardło czyste, trochę kaszlu, kataru w ogóle. Ale receptę dostaliśmy. Po powrocie do domu dostał lek obniżający gorączkę wraz z nowymi lekami przepisanymi przez lekarza. Po około pół godzinie gorączka spadła. Uff, wreszcie.
Zajęta Mateuszem mniej uwagi poświęcałam dzisiaj małej. Ale Wiki znajdowała sposób żeby choć chwilę się nią zająć. I to ona zawiadomiła mnie, że coś złego dzieje się z Mateuszem.
Byłam w kuchni, Mati spał, a Wiki bawiła się klockami. Nagle mała wpadła do kuchni krzycząc "Mama Teusz!" Nie dociekałam o co chodzi tylko pobiegłam do pokoju gdzie był Mati. Jak się okazało, wymiotował.
Dumna jestem z mojej dzielnej dwulatki, która wspaniale zareagowała alarmując mnie, że coś złego z braciszkiem się dzieje.
Temperatura cały czas w okolicach 40 stopni. Zbić mogłam tylko do około 39 stopni. Chłodne okłady, chłodna kąpiel, paracetamol na zmianę z Ibuprofenem w syropie niewiele pomagały. Najlepiej reagował na paracetamol, ale po godzinie, półtora następował znowu wzrost temperatury.
Dziś około 13:00 już mi nerwy wysiadły i się z bezsilności popłakałam. Sama w domu, z dwójką dzieci. Zadzwoniłam do rodziców. Wiedziałam, że zdrowi nie są, ale tato zdecydował się przyjść do Wiki, więc mogłam z Matim pójść do lekarza
Poszliśmy.
Pielęgniarka, widząc rozpalone dziecko, kazała wejść bez kolejki. Chwilę czekaliśmy aż wyjdzie pacjent. Nikt słowa nie powiedział, ponieważ mojego 4-latka cały czas miałam na rękach, bo przez gorączkę nie miał siły stać.
Diagnoza: jakiś wirus. Osłuchowo czysty, gardło czyste, trochę kaszlu, kataru w ogóle. Ale receptę dostaliśmy. Po powrocie do domu dostał lek obniżający gorączkę wraz z nowymi lekami przepisanymi przez lekarza. Po około pół godzinie gorączka spadła. Uff, wreszcie.
Zajęta Mateuszem mniej uwagi poświęcałam dzisiaj małej. Ale Wiki znajdowała sposób żeby choć chwilę się nią zająć. I to ona zawiadomiła mnie, że coś złego dzieje się z Mateuszem.
Byłam w kuchni, Mati spał, a Wiki bawiła się klockami. Nagle mała wpadła do kuchni krzycząc "Mama Teusz!" Nie dociekałam o co chodzi tylko pobiegłam do pokoju gdzie był Mati. Jak się okazało, wymiotował.
Dumna jestem z mojej dzielnej dwulatki, która wspaniale zareagowała alarmując mnie, że coś złego z braciszkiem się dzieje.
niedziela, 4 sierpnia 2013
Legowo mi
Obserwowaliśmy młodego jaki to będzie miał stosunek do owych klocków. Miał zdecydowanie pozytywny.
W skarbonce uzbierało się dosyć by zakupić kolejny zestaw, niedrogi, bo chodziło o wyczucie czy będzie czy nie będzie bawił się i budował, bo jednak klocki tej firmy do najtańszych nie należą.
Wybór padł na
Złapał bakcyla. nie było dnia bez układania, a nawet udziwniania pojazdów.
Ja, jako młode, a nawet bardzo młode dziewczę, o lego tylko słyszałam, a o tym by je mieć na własność to ja, a także większość dzieciaków mogliśmy pomarzyć, ewentualnie pooglądać w Pewexie.
Zatem na równi z dzieckiem zdziwiłam się, że oprócz samochodu widniejącego na kartonie, można z tego zestawu zbudować jeszcze dżipa i helikopter. Ot, troszku człek zacofany jestem jak widać, ale ja dzieckiem komuny jestem. Bawił się zatem mój synek, a ja razem z nim.
Siłą rozpędu dokupiliśmy jeszcze drugi zestaw:
Zakupiliśmy go w piątek i młody średnio 4-5 godzin dziennie przy klockach spędza i tworzy twory własne.
A, że od piątku smarkaty i z lekko podwyższoną temperaturą w domu siedzieć musiał to i zajęcie miał.
Nie zastanowiliśmy się jednak nad zachowaniem Wiki. Szkoda mi jej, bo jest goniona od klocków, bo części małe i szybko pogubić można. Młoda zatem siada w kącie z fochem. Obrażona na brata i świat cały.
Podjęliśmy zatem decyzję o zakupie klocków też dla niej. Może lego duplo? A może jakieś inne duże? Tylko jakie? Ktoś może podpowie coś.
Nie chcemy kupować dużego i drogiego zestawu, tylko taki, żeby sprawdzić czy ona faktycznie klockami zainteresowana czy po prostu rwie się do nich dlatego, że braciszek buduje, a dla niej to "owoc zakazany".
niedziela, 7 lipca 2013
Książki dla...leniwych rodziców.
Miałam nadzieję, że dzieci siądą przy stolikach, a ja cos poszukam...eeee...naiwna ja.
Mati wprawdzie zainteresował się leżącą na stoliku książką, ale Wiki musiała odsunąć i usiąść na wszystkich krzesełkach wokół bibliotecznych stolików stojących. Kiedy zaś skończyła obchód zaczęła wyciągać książki z półek, a ja wkładałam je z powrotem. Bawiła się świetnie. Ja troszkę mniej, bo bałam się, żeby którejś książki za ostro nie potraktowała.
W końcu zlitowała sie nade mną jedna z bibliotekarek i pokazała Wikusi książeczkę z dźwiękami. Mrugneła do mnie, że mogę zacząć działać.
Tym razem dzieci tez wybierały. I tak Wikusia nie wypuściła z rąk dźwiekowych wróżek, a i Mateusza tego typu książeczki zainteresowały.
Ja troszkę ambitniejszą książkę wziełam, bo do nauki zawiązywania sznurowadła oraz jedną z części "Pana Brumm"
W domu dzieci zajeły się...
...a ja obiadem.
Zasadniczo nic nie mam przeciwko książeczkom dźwiękowym. Podoba mi się jak czytam o zwięrzątkach i dziecko może usłyszeć jaki dźwięk to zwierzątko wydaje czy o pojazdach, na tej samej zasadzoie.
Ostatnio jednak spotkałam na rynku książeczki, które są czytane przez lektora, za pomocą przycisków własnie.
Jedną mamy wypożyczoną: "Brzydkie kaczątko" (wybór Mateusza).
Na zdjęciu studiuje ją Wiktoria.
Po kilkukrotnym odtworzeniu Mati poprosił, żebym ją przeczytała. Jak zaczełam czytać to krzyknął rozczarowany, że przecież to samo mówi pan i juz nie chciał, żebym ja mu czytała.
I taka nasuneła mi się refleksja.
Nie chcę takich książek.
Uwielbiam czytać je moim dzieciom, uwielbiam jak przytulają się do mnie słuchając wieczornego czytania.
Tego typu książki są chyba dla leniwych rodziców. Od czasu do czasu jest to może jakaś alterntywa (przygotowanie obiadu bez niespodzianek, bez marudzenia - bezcenne), ale ja jednak wolę tradycyjne czytanie książek.
wtorek, 25 czerwca 2013
Bunt!
Wiki przechodzi klasyczny, wręcz książkowy bunt dwulatka. Wszystko jest na "nie".
Od ponad tygodnia nie chce chodzić do złobka i nie, że płacze. Zapiera się i "nie cie" woła ile sił w płucach.
Dziś żłobkowa ciocia poskarżyła, że Wiki dzieci w złobku biła. I to podobno mocno. Nie mogły jej opanować i ciotka w końcu pampersa Wiki zdjęła i każde uderzone dziecko dało jej klapsa w pupę.Czy to jest metoda? Prosiła o rozmowy i tłumaczenie, że bić nie wolno.
Po powrocie do domu mała urządziła cyrk przed drzwiami. Wręcz siłą wciągnełam ją do domu, bo wejśc nie chciała, posadziłam na podłodze i przestałam reagować na jej histerię.
Do wieczora był spokój. Czytałyśmy ksążeczki, przytulałysmy się. Rozmawiałam z z Wiką i mimo, że ma dwa lata, to na temat zwierzątek w książce czy owoców na straganie to aktywna była, ale jak zaczęłam tłumaczyć, że bić nie wolno, to moje dziecię nagle słuch straciło i zainteresowanie rozmową też.
To ci wiedźma mała, no!
Wieczorem, przy kąpieli zaczał się wściek. W sumie nie wyłapałam momentu, które zaczeło.
Starciłam cierpliwość jak Wiki, która miała umyć zęby, ufafluniła swoją szczoteczkę z pastą mydłem, a jak jej szczoteczkę zabrałam to zaczeła wierzgać nogami wylewając masy wody na podlogę.
Kazałam jej wyjść z brodzika.
Oczywiście spotkałam się z odmową.
Wzięłam ją zatem na ręce, postawiłam i opatuliłam ręcznikiem. Niezadowolona Wika rozpoczęła serendaę. nie reagowałam.
Pieluchę zakładałam jej z dziesięć minut, bo nie chciała. Udało mi się, ale przy spodenkach od piżamy skapitulowałam.
Odwróciłam sie i zobaczyłam, że moje starsze dziecie mimo kilkunastu (z może nawet juz kilkudziesięciu) próśb o ubranie piżamy zlekceważyło mnie.
Dość!
Powiedziałam dzieciom dobranoc, światło zgasiłam i wyszłam z ich pokoju, zostawiając ich tak jak byli.
Panika!
Siadłam w dużym pokoju przy kominku, a oni z płaczem i przestraszeni biegali szukając mnie po całym mieszkaniu.
Za pierwszym razem nie zauważyli mnie, dopiero za drugim.
Płacząc zaczęli oboje się do mnie tulić. Wytłumaczyłam, że skoro chca po swojemu robić to ja będe wychodzić, a oni niech robią po swojemu. Uspokoili się momentalnie.
Trzy minuty później ubrani, grzecznie w łóżkach leżeli.
Czy to jest metoda?
Na pewno poskutkowało na tą chwilę, a ja, w stanie, do którego swoim zachowaniem mnie doprowadzili wolałam wyjść.
Od ponad tygodnia nie chce chodzić do złobka i nie, że płacze. Zapiera się i "nie cie" woła ile sił w płucach.
Dziś żłobkowa ciocia poskarżyła, że Wiki dzieci w złobku biła. I to podobno mocno. Nie mogły jej opanować i ciotka w końcu pampersa Wiki zdjęła i każde uderzone dziecko dało jej klapsa w pupę.Czy to jest metoda? Prosiła o rozmowy i tłumaczenie, że bić nie wolno.
Po powrocie do domu mała urządziła cyrk przed drzwiami. Wręcz siłą wciągnełam ją do domu, bo wejśc nie chciała, posadziłam na podłodze i przestałam reagować na jej histerię.
Do wieczora był spokój. Czytałyśmy ksążeczki, przytulałysmy się. Rozmawiałam z z Wiką i mimo, że ma dwa lata, to na temat zwierzątek w książce czy owoców na straganie to aktywna była, ale jak zaczęłam tłumaczyć, że bić nie wolno, to moje dziecię nagle słuch straciło i zainteresowanie rozmową też.
To ci wiedźma mała, no!
Wieczorem, przy kąpieli zaczał się wściek. W sumie nie wyłapałam momentu, które zaczeło.
Starciłam cierpliwość jak Wiki, która miała umyć zęby, ufafluniła swoją szczoteczkę z pastą mydłem, a jak jej szczoteczkę zabrałam to zaczeła wierzgać nogami wylewając masy wody na podlogę.
Kazałam jej wyjść z brodzika.
Oczywiście spotkałam się z odmową.
Wzięłam ją zatem na ręce, postawiłam i opatuliłam ręcznikiem. Niezadowolona Wika rozpoczęła serendaę. nie reagowałam.
Pieluchę zakładałam jej z dziesięć minut, bo nie chciała. Udało mi się, ale przy spodenkach od piżamy skapitulowałam.
Odwróciłam sie i zobaczyłam, że moje starsze dziecie mimo kilkunastu (z może nawet juz kilkudziesięciu) próśb o ubranie piżamy zlekceważyło mnie.
Dość!
Powiedziałam dzieciom dobranoc, światło zgasiłam i wyszłam z ich pokoju, zostawiając ich tak jak byli.
Panika!
Siadłam w dużym pokoju przy kominku, a oni z płaczem i przestraszeni biegali szukając mnie po całym mieszkaniu.
Za pierwszym razem nie zauważyli mnie, dopiero za drugim.
Płacząc zaczęli oboje się do mnie tulić. Wytłumaczyłam, że skoro chca po swojemu robić to ja będe wychodzić, a oni niech robią po swojemu. Uspokoili się momentalnie.
Trzy minuty później ubrani, grzecznie w łóżkach leżeli.
Czy to jest metoda?
Na pewno poskutkowało na tą chwilę, a ja, w stanie, do którego swoim zachowaniem mnie doprowadzili wolałam wyjść.
czwartek, 20 czerwca 2013
Odzwyczajamy
Wszystko byłoby dobrze, gdyby Jaśnie Panienka szła utartą ścieżką, ale nie! Ona zamierza ucierać swoje. Za rączkę? Nie, ona sama chce. W bezpiecznych miejscach, pod bacznym matczynym okiem rzeczywiście idzie sama, ale zdarzają jej się skoki w bok, które matkę o zawał przyprawiają.
Ucząc dziewczę me, że uciekać nie wolno, biorę ją za rękę i za rękę prowadzę, a raczej prowadzić próbuję, bo Wiki chętna taka do spacerów za rękę nie jest. Tupie, uwiesza się i koncertuje na pół ulicy.
Rozmawiam, tłumaczę, że jak będzie uciekała to za rękę chodzić będzie. Póki co uwagi jednym uchem wpuszcza, drugim wypuszcza nic sobie z nich nie robiąc.
I mimo, że Mateuszek staje na wysokości zadania próbując młodszej siostrze wytłumaczyć, że lepiej za rączkę, to ona uparcie dalej swoje.
Dumna z synka jestem, bo pilnuje się trzymając mnie albo za druga rękę, albo za sweter, tunikę czy bluzkę (jak małą niosę na rękach), także cały czas go czuję i dodatkowych nerwów nie mam
Mam na myśli czas przechodzenia przez ulicę, bo poza tym maszeruje raczej samodzielnie, choć chętnie idzie też ze mną za rękę.
Wika, dzisiaj, w drodze powrotnej ze żłobka swoja histerią i niezadowoleniem tak mi dała w kość, że chyba dodatkowe hektolitry potu z nerwów ze mnie zeszły.
Ale dziewczę nauczyć trzeba, jeszcze zbyt mała na samodzielne maszerowanie.Tylko jak jej to wytłumaczyć?
Czy ktos ma jakies pomysły?
A może ja za bardzo przewrażliwiona jestem?
poniedziałek, 3 czerwca 2013
Z cyklu: dialogi rodzinne
Hmm, jak myślicie, jakie informacje mała przekazała tatusiowi?
środa, 15 maja 2013
Z serii: dialogi z synkiem cz. 12
Oczywiście wiedziona ciekawością postanowiłam pierworodnego wypytać o szczegóły.
- Mati, będzie występ dla mam, tak?
- Tak
- A co ty będziesz robił?
- Jak przyjdziesz to zobaczysz - odpowiedział mi w tzw. "międzyczasie" zmieniając obuwie.
Dzis rano powtórzyłam nasz dialog znajomej mamie, która z kolei powiedziała, że została poproszona o poćwiczenie ze swoim dzieckiem jakiegoś wierszyka.
Oczywiście, mój synek słyszał naszą wymianę zdań i powiedział:
- Mamusiu, zapytaj mnie jeszcze raz co będę robił, a ja ci odpowiem.
Zapytałam. I co mój dzieć na to:
- Jak przyjdzesz to zobaczysz - i wyszczerzył zęby w uśmiechu.
Szelma jedna, no!
piątek, 10 maja 2013
Z serii: dialogi z synkiem cz. 11
Wika za mała, więc nie odpowiedziała, ale o dziwo Mati też przyjął słowa taty jako oczywistą oczywistość i również nic nie powiedział.
A ja sie przyczepiłam.
- Mati, czemu nie powiedziałeś tacie, że też go kochasz? - spytałam
Młody wzruszył ramionami i odpowiedział:
- Co ja na to poradzę. Takiego mnie kupiliście.
Brzdęk!!!
Szczęka spadła mi na podłogę.
- Kupiliśmy???
Młody tym razem nie drążył tematu, ale ja chyba muszę sie przygotować...bo ktoż to wie kiedy Młody zacznie dociekać...
![]() |
| zdjęcie ze strony Hauseofalbums.pl |
niedziela, 5 maja 2013
Nie jestem jeszcze przygotowana...chyba - fotorelacja
Wyszykowałyśmy się.
Uznałam, że skoro jest niedziela, skoro piękne słońce, termometr wskazuje około 15 stopni, to w jasne kolory Wiktorkę ubiorę.
Głupi pomysł.
A i jeszcze hulajnogę wzięłyśmy.
Kolejny głupi pomysł.
Wiki po przejechaniu 10 m może miała w nosie hulajnogę, bo wszystko inne było bardziej interesujące.
O! Na przykład biedronka na chodniku
Obserwowanie czegokolwiek też było ciekawsze.
Spacer po murku.
Na pół sekundy trzeba było usiąść i odpocząć, a miejsce ciekawe się znalazło
I dalej w drogę
W końcu Młoda znalazła kija. Kilka razy trzepnęła nim o chodnik po czym uznała, że sprzątanie parku z zalegających wszędzie kijków jest ciekawszym zajęciem
W końcu dotarłyśmy na mały plac zabaw na Promenadzie i tam mało zawału nie dostałam
Wiktoria podbiegła błyskawicznie do ślizgawki i zaczęła się wspinac po drabince. Zaskoczyła mnie. Zresztą nie tylko mnie, bo akurat z jednej ze stojących obok ławek wstała starsza para i kobieta też podbiegła do małej z drugiej strony.
A Wika?
No cóż, roześmiała nam się w nos. I sobie zjechała.
Wspinała się kilkukrotnie.
Ja zarządziłam odwrót, tylko nie było komu wykonać, bo Wiktoria miała inny pomysł na popołudnie.
Powrót zatem odbył się przy histerycznym wyciu i ogólnym niezadowoleniu Jaśnie Panienki.
A w domu?
Nie zdążyłam jej przebrać ani umyć.
Odleciała.
Doszłam do wniosku, że nie jestem jeszcze przygotowana na taką samodzielność mojej dwulatki. Na jej chadzanie własnym ścieżkami i przede wszystkim na to, że kompletnie w głębokim poważaniu ma to co jej mówię jeśli jest sprzeczne z tym co ona chce.
Niestety powrót grzecznego dziecięcia patrzącego na świat z perspektywy wózka jest nierealny. Pozostaje zatem mi się dostosować, a małą utemperować w granicach mozliwości.
Ciężkie zadanie przede mną, bo charakterna jest niezwykle.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
























