Pokazywanie postów oznaczonych etykietą goście. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą goście. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 8 września 2013

Bolesne pożegnanie

Jak już się człowiek do zwiększonej ilości narodu w domu przyzwyczaił, to goście dom opuścili. Było głośno, troszkę tłoczno, ale ogólnie wesoło.

Wspólne śniadania,


wspólne zabawy,





wspólne spacery





ale i wspólna nuda również



W dniu, w którym towarzystwo wybrało się gromadnie na spacer, Wiki niestety gorączkowała, więc kwitłyśmy we dwie w domu. Usiłowałam zorganizować czas nieco marudnej córci, ale na krótko mi się udawało. Już wiem, że powodem gorączki i niespokojnego zachowania był wyrzynający się, któryś z kolei  ząb. Prawdopodobnie dolna, prawa szóstka, ale pewności nie mam, bo nie udało mi się na tak długo utrzymać stanu otwartości szczęki małej, żeby policzyć. A rzut oka mi nie wystarczył, bo ze stomatologią mam tyle do czynienia, co w stanie permanentnej paniki siadam na fotel dentystyczny, od progu wołając znieczulenie, nawet jak w planach jest tylko przegląd uzębienia.

W ostatni dzień pobytu pogoda zaszalała i zaszaleli tez goście udając się na kilkugodzinny pobyt na plaży.
Jak ogólnie wiadomo woda, piasek i słońce wysysają energię, więc większość ludzi po plaży miewa odlot. Taki odlot zaliczyła męska część populacji spędzającej dzień na plaży. Niestety, zanim padł najmłodszy członek przyjezdnej rodziny, zdążył garnkiem w głowę oberwać. Sprawczynią była moja własna, osobista córcia. Nie wiem jak inni, ale ja nie zauważyłam, kiedy ona się z tym garnkiem z kuchni ewakuowała. To, że garami się bawiła, to widziałam, ale kiedy zmieniła miejsce pobytu pozostaje zagadką. W każdym razie w pewnej chwili usłyszeliśmy huk i płacz. Szwagierka z M. pobiegli do pokoju. A. zabrała synka, a M. zabrał garnek protestującej Wiktorii. Oczywiście uderzyła młoda w lamenta, ale tata pozostał nieugięty. Wiki poproszona o przeproszenie kuzyna, kategorycznie odmówiła, po czym groźnie spojrzała na pokrzywdzonego.

Wcześnie rano wyjeżdżali, więc nie miałam okazji widzieć skutków, ale podobno limo miał i ma niezłe.
W ten oto sposób Wiki zafundowała bolesne pożegnanie kuzynowi.


niedziela, 1 września 2013

Goście, goście...

Od tygodnia mamy w domu gości. Tym samym ilość sztuk w naszym domu się podwoiła. Przez chwilę było chaotycznie, ale po dwóch dniach przywykłam. Bo jak nie przywyknąć do luksusu, że ktoś inny obiad gotuje? Szwagierka, w przeciwieństwie do mnie, gotować lubi, więc chętnie w kuchni urzęduje, a ja robię w większości przypadków za zmywarkę.
Niezmiennie  zadziwia mnie ilość i częstotliwość garów do umycia, a także znikający papier toaletowy.

Mój synek i jego, o rok starszy brat cioteczny, razem wojują, bawią się i rozrabiają, choć muszę przyznać, że W. jest dużo bardziej spokojny od mojego rozbestwionego pierworodnego.
A Wiki upatrzyła sobie 12-letniego starszego brata  i same z A. jesteśmy zaskoczone jak oni się świetnie dogadują.

Wiki jest ulubienicą wszystkich, a Mati ...hmm...trochę dokuczliwy jest. Zaczepia i psoci, więc najczęściej jest przywoływany do porządku.

Wczorajszy dzień obfitował w wydarzenia, aczkolwiek nie wszytko co zaplanowane nam wyszło.
Chcieliśmy np. żeby chłopcy przejechali się po poligonie czołgiem. Niestety, czołgista zachorował i plan wziął w łeb.


Pojechaliśmy zatem do Skansenu Morskiego gdzie mieliśmy okazję nie tylko popatrzeć, ale i zwiedzić dwa okręty: okręt patrolowy ORP "Fala" i kuter rakietowy ORP "Władysławowo"






W ciasnocie wnętrz niewiele zdjęć udało mi się pstryknąć, bo oprócz zdjęć zezowałam w stronę dzieci, mimo, że obok byli tata i ciocia. Nawyk, niestety silniejszy ode mnie, bo byłam koszmarnie spięta, bojąc się, żeby nie daj Boże, któreś nie spadło pod pokład. Doszłyśmy do wniosku z A., że całe szczęście, że wszystkie drzwi pootwierane, bo byśmy się klaustrofobii w tych ciasnych pomieszczeniach nabawiły








 
Niestety, pogoda nam się trochę zepsuła, więc popołudnie zakończyliśmy w "kulkach" gdzie dzieci wyszalały się, a my siedliśmy w fotelach z kawą i próbowałyśmy się odprężyć.
Próbę ta skutecznie uniemożliwiła Wika, która wspięła się na wyżyny...


...po czym wykonała skok w dół z wysokości 1,5 metra, może trochę wyżej. Skok ten widział facet, którego automatycznie wryło w podłogę. Jego zszokowana mina wzbudziła mój niepokój, a także niepokój u pracownicy sali zabaw. Pobiegłyśmy, niemalże równocześnie, sprawdzić co z Wiką. No cóż, właśnie gramoliła się z kulek, z miną troszkę niepewną, ale wszystko było w porządku. Kiedyś przez to moje młodsze dziecko zawału dostanę.
Później Wika była już zdecydowania ostrożniejsza.




Dzień zaliczyliśmy do udanych.