Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dzieci. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dzieci. Pokaż wszystkie posty
sobota, 6 czerwca 2015
Czasem wypadałoby użyć mózgu
Dziś skok na termometrach o osiem kresek w stosunku do wczorajszego dnia. Już o 8:00 rano czuć było zbliżający się upał. A my mieliśmy sprawę do załatwienia.
Dopiero wczoraj do głowy wpadł mi pomysł, co kupić mojej mamie na dzisiejsze urodziny.
Sklepy otwarte dopiero od 10:00, a my wyszliśmy około 11:00.
Ależ było gorąco.
W autobusie komunikacji miejskiej (oczywiście bez klimatyzacji) spędziliśmy dwadzieścia albo i więcej minut aby dojechać do Jysk'a, znajdującego się po drugiej stronie miasta.
Niestety nie znaleźliśmy tego co chciałam, więc poszliśmy do kolejnego sklepu i do kolejnego, i do kolejnego.
W tym upale ciągnęłam coraz bardziej milczące i zmęczone upałem dzieci by kupić urodzinowy prezent. Dobrze, że wykazałam się choć odrobiną rozsądku i wszyscy zaopatrzeni byliśmy w butelki wody. Nigdzie nie znalazłam tego co sobie zaplanowałam.
W końcu, po półtorej godzinie, na prośbę dzieci, zrezygnowałam i wsiedliśmy do autobusu jadącego w stronę domu. . Wysiedliśmy przystanek wcześniej by zrobić jeszcze jedzeniowe zakupy. Obok znajduje się Pepco. Weszliśmy i co? I oczywiście kupiłam mamie prezent i to taki jaki miał być.
No i gdzie był mój mózg jak ciągnęłam siebie i dzieci w upale na drugi koniec miasta?
Chyba się zagotował.
Chcąc dzieciom wynagrodzić morderczy marsz w pełnym słońcu zgodziłam się by wybrali sobie coś słodkiegow sklepie, choć na dziś zaplanowany był dzień owocowy. Wiki wybrała paluszki, a Mati ciastka.
Wiktorii, z racji jej małego wzrostu, paluszki podałam, a Mati, który ciastka miał w zasięgu ręki miał je do koszyka wrzucić sam. W domu okazało się, że ciastek nie ma, bo synek myślał, że ja je wzięłam.
Na pocieszenie, w drodze do babci kupiłam mu batona.
Mimo chaosu dzień uważam za udany, bo babcia z prezentów zadowolona.
piątek, 6 marca 2015
Razem czy osobno
W tej chwili mieszkamy w dwupokojowym mieszkaniu, gdzie z konieczności młodzież posiada pokój, z którego korzystają oboje.
Efekt tego korzystania przeważnie jest opłakany w stanie permanentnego bałaganu, na widok którego wznoszę oczy do nieba oczekując niemożliwego, czyli porządku. Dzieci moje do do ładu nie mają takiego pociągu jak do bałaganu, a zwłaszcza do jego tworzenia. W każdym razie pokój jest wspólny.
I nawet fakt, że Młody we wrześniu idzie do szkoły, tego nie zmieni, a ma znaczenie w przypadku wyboru biurka, bo od początku stawiam sprawę konkretnie, że biurko ma być długie i białe. Dla obojga.
Wczoraj w dwóch różnych rozmowach wspomniałam o tym pomyśle i zostałam zaskoczona negatywnym odbiorem tego pomysłu.
Jedno biurko dla dwojga?
No jak, przecież się będą kłócić, które gdzie ma usiąść.
Jak ty sobie to wyobrażasz, że Mati będzie odrabiał lekcje, a Wiki myślisz, że spokojnie przy nim usiedzi.
A gdzie miejsce na ich rzeczy?
Oni powinni mieć swoja przestrzeń.
I wiele temu podobnych argumentów, zdecydowanie przeciw.
Zdziwiłam się mocno tokiem rozumowania.
Przede wszystkim, jak wyżej wspomniałam mamy do dyspozycji pokoje w ilości sztuk dwóch, z czego jeden wraz z aneksem kuchennym.
W życiu mi przez myśl nie przeszło, że Wiktoria będzie towarzyszyła bratu w trakcie odrabiania lekcji. to będzie czas, który on będzie spędzał sam, na nauce.
Oczywiście zdaję sobie sprawę, że słowo "sam" użyte w kontekście pierwszoklasisty jest wyrazem abstrakcyjnym, ale chodzi o samą zasadę.
A co do reszty?
A niech się kłócą, w końcu będą musieli dojść do porozumienia.Niech stosują różne metody przechytrzenia jedno drugiego, metod negocjacji słownych i ręcznych (z obserwacji moich wynika, że tych drugich jest zdecydowana przewaga), w końcu i tak będą się musieli dogadać i ustalić pewne zasady dotyczących wzajemnych relacji.
I właśnie wspólny pokój jest elementem, który ma uczyć ich tego jak być dobrym rodzeństwem, uczyć ich wzajemnego zaufania, wzajemnej troski o siebie. Mają stworzyć nierozerwalne więzi, które łączyć będzie rodzeństwo na zawsze.
Wystarczy spojrzeć na nasze mamy, babcie. Kiedyś wielopokoleniowe rodziny mieszkały w jednym domu, mieszkaniu i w ich relacjach widać przywiązanie. Pokłócić się pokłócą, ale gdy trzeba solidarnie stają ramię w ramię by nawzajem się wesprzeć.
Oczywistym jest, że nie we wszystkich rodzinach tak jest, ale odsetek ten jest dużo wyższy niż teraz, kiedy wielu dąży do tego aby każde z dzieci miało swój pokój, swój świat.
W pewnym momencie przyjdzie ten czas, ale póki będą chcieli być razem, póki wiek, zainteresowania, płeć nie popchną ich w różne kierunki, to niech nawiązują ze sobą takie relacje by w przyszłości zawsze odnaleźli drogę do siebie nawzajem.
A do tego momentu, gdy zajdzie potrzeba, w miarę możliwości stworzymy każdemu dziecku azyl, do którego tylko ono będzie miało wstęp w razie gdy poczuje potrzebę pobycia ze sobą samym.
poniedziałek, 10 lutego 2014
Kara, która karą nie była.
- Tato, mozesz przynieść mi trochę żółtego sera? - poprosił Młody
Tatuś przyniósł.
- Ja też ciem - zawołała Młoda.
Dostali oboje po kawałku.
Nawet się cieszyłam, że zjedzą, bo generalnie to do żółtego sera mają podejście obojętne.
Moja radość była przedwczesna, bo po kilku minutach ser w drobniutkich kawałkach znalazł sie na podłodze.
- Pozbierajcie proszę ser? - grzecznie poprosiłam towarzystwo.
- Nie - usłyszałam od córki
- To nie ja - usłyszałam od syna.
Po 5 minutach wyłączyłam telewizor, na którym "leciały" bajki.
- Posprzątacie, włączę - zapowiedziałam.
Przejęli się?
Wiki w ogóle.
Mati zaczał prosić, żeby włączyć, a on posprzata jak włączę.
Negocjator, cholera jasna. Oczywiście nie włączyłam, a oni nie posprzatali.
Sama zmiękłam po 40 kolejnych minutach jak na skarpetkach roznosili ser po całej podłodze.
Wiem, powinnam byc konsekwentna. Nie byłam.
Telewizora tego dnia nie włączyłam już, mimo kilkunastu minut proszenia, błagania i łez młodego, że nie będzie wiedział co w bajce się działo.
Ależ będzie wiadomo, bo bajki powtarzają.
Zabrakło Mateuszowi argumentów, więc się uspokoił.
Wiktorię całe zajście w ogóle nie obeszło, bo przekładała sobie książki na półce.
Było dopiero około 17:00, więc co robić do tej 19:30 czy 20:00?
Jak wspomniałam Wiki przekładała ksiązki na półce, później kolorowanki układała. Mateusz chwilę pobawił się samochodami, aż w końcu...
...oboje złapali za kurzące się w kącie lego.
Przez półtora godziny budowali, trochę kłótni było jak Wiki "pomagała" bratu gubiąc drobne części, ale generalnie szybko dochodzili do porozumienia.
Po skończonej zabawie zaskoczyli mnie. Oboje. Pozytywnie.
Posprzątali klocki do pudełek. Sami, bez proszenia.
Mati z rozpędu pozbierał nawet wszystkie samochody do przeznaczonego dla nich miejsca.
I tak sobie siedzę i dumam.
Mieli karę czy jej nie mieli?
Popełniłam błąd czy nie zbierając za nich ten ser ?
Coś im jednak całe wydarzenie dało do myślenia skoro tak grzecznie na wieczór po sobie posprzątali.
Tatuś przyniósł.
- Ja też ciem - zawołała Młoda.
Dostali oboje po kawałku.
Nawet się cieszyłam, że zjedzą, bo generalnie to do żółtego sera mają podejście obojętne.
Moja radość była przedwczesna, bo po kilku minutach ser w drobniutkich kawałkach znalazł sie na podłodze.
- Pozbierajcie proszę ser? - grzecznie poprosiłam towarzystwo.
- Nie - usłyszałam od córki
- To nie ja - usłyszałam od syna.
Po 5 minutach wyłączyłam telewizor, na którym "leciały" bajki.
- Posprzątacie, włączę - zapowiedziałam.
Przejęli się?
Wiki w ogóle.
Mati zaczał prosić, żeby włączyć, a on posprzata jak włączę.
Negocjator, cholera jasna. Oczywiście nie włączyłam, a oni nie posprzatali.
Sama zmiękłam po 40 kolejnych minutach jak na skarpetkach roznosili ser po całej podłodze.
Wiem, powinnam byc konsekwentna. Nie byłam.
Telewizora tego dnia nie włączyłam już, mimo kilkunastu minut proszenia, błagania i łez młodego, że nie będzie wiedział co w bajce się działo.
Ależ będzie wiadomo, bo bajki powtarzają.
Zabrakło Mateuszowi argumentów, więc się uspokoił.
Wiktorię całe zajście w ogóle nie obeszło, bo przekładała sobie książki na półce.
Było dopiero około 17:00, więc co robić do tej 19:30 czy 20:00?
Jak wspomniałam Wiki przekładała ksiązki na półce, później kolorowanki układała. Mateusz chwilę pobawił się samochodami, aż w końcu...
...oboje złapali za kurzące się w kącie lego.
Przez półtora godziny budowali, trochę kłótni było jak Wiki "pomagała" bratu gubiąc drobne części, ale generalnie szybko dochodzili do porozumienia.
Po skończonej zabawie zaskoczyli mnie. Oboje. Pozytywnie.
Posprzątali klocki do pudełek. Sami, bez proszenia.
Mati z rozpędu pozbierał nawet wszystkie samochody do przeznaczonego dla nich miejsca.
I tak sobie siedzę i dumam.
Mieli karę czy jej nie mieli?
Popełniłam błąd czy nie zbierając za nich ten ser ?
Coś im jednak całe wydarzenie dało do myślenia skoro tak grzecznie na wieczór po sobie posprzątali.
poniedziałek, 18 listopada 2013
Mamo! Mamo!! Mamo!!!
Pławię się teraz w wieczornej ciszy.
Młodzież śpi.
A cisza aż w uszach dźwięczy, bo dzis był ten dzień.
Dzień, w którym miałam wrażenie, że dzieci beze mnie nawet bąka nie puszczą.
- Mamo, podaj mi nożyczki!
- Mamo, krzywo mi wyszło!
- Mamo, choć!
- Mamo, jobiłam kupe!
- Mamo, przynieś pić!
- Mamo, ale ja chciałem wodę z sokiem, a nie sama wodę!
- Mamo, ja teź ciem pić!
- Mamo Hateusz jablał!
- Mamo, a Wiki pisze po ścianie!
- Mamo, ja ciem Dolę!
- Mamo, choć pomóż!
- Mamo, a weź mi napisz!
Mamo, mamo, mamo....
Częstotliwość mniej więcej taka, że nie udało mi się w przerwie kubka umyć, nie mówiąc o zrobieniu sobie choćby kawy.
- Mamo, a włącz mi muzykę!
- Za chwilę! Kawę sobie robię!
- Ale ja chcę teraz! Mamo!
O 19:00 pogoniłam towarzystwo do kąpieli, ale łobuziaki jeszcze musiały sobie trzy razy dać buzi, pięć razy sie poprzytulać na dobranoc i biegali jedno do drugiego chichocząc radośnie.
Jak kazałam uspokoić sie i kłaść wreszcie do łóżek to w odpowiedzi słyszałam głośny śmiech moich dzieci, nic sobie z matczynych słów nie robiących.
W końcu zasnęli.
I cisza jest...sza...ale fajnie.
Młodzież śpi.
A cisza aż w uszach dźwięczy, bo dzis był ten dzień.
Dzień, w którym miałam wrażenie, że dzieci beze mnie nawet bąka nie puszczą.
- Mamo, podaj mi nożyczki!
- Mamo, krzywo mi wyszło!
- Mamo, choć!
- Mamo, jobiłam kupe!
- Mamo, przynieś pić!
- Mamo, ale ja chciałem wodę z sokiem, a nie sama wodę!
- Mamo, ja teź ciem pić!
- Mamo Hateusz jablał!
- Mamo, a Wiki pisze po ścianie!
- Mamo, ja ciem Dolę!
- Mamo, choć pomóż!
- Mamo, a weź mi napisz!
Mamo, mamo, mamo....
Częstotliwość mniej więcej taka, że nie udało mi się w przerwie kubka umyć, nie mówiąc o zrobieniu sobie choćby kawy.
- Mamo, a włącz mi muzykę!
- Za chwilę! Kawę sobie robię!
- Ale ja chcę teraz! Mamo!
O 19:00 pogoniłam towarzystwo do kąpieli, ale łobuziaki jeszcze musiały sobie trzy razy dać buzi, pięć razy sie poprzytulać na dobranoc i biegali jedno do drugiego chichocząc radośnie.
Jak kazałam uspokoić sie i kłaść wreszcie do łóżek to w odpowiedzi słyszałam głośny śmiech moich dzieci, nic sobie z matczynych słów nie robiących.
W końcu zasnęli.
I cisza jest...sza...ale fajnie.
środa, 13 listopada 2013
Kiedy rodzice chcą mieć czas dla siebie.
Zasadniczo rodzicielski czas nadchodzi wraz z momentem kiedy dziatwa zaśnie, najczęściej wieczorową porą. Choć zdarzają się i dzienne wyjątki. Ale to wyjątki właśnie. Zbyt rzadkie, żeby brać je pod uwagę.
Czasami jednak chciałoby się, mimo wszystko, mieć czas dla siebie w ciągu dnia. Ot, tak po prostu. nie czytać dzieciom bajek, nie oglądać z nimi bajek, nie budować wież, ani nie ścigać się samochodami.
Marzenie prawda?
Udało mi się je spełnić, choć na krótka chwilę.
Wczoraj M. jechał w trasę, więc musiał sie po południu położyć. Ja miałam ochotę poczytać, ale Młoda wykrzykiwała, że chce Dorę, a jak na złość nie leciała akurat na Nick Jr, młody chciał grać, ale bez przerwy potrzebna mu była pomoc.
W końcu machnęłam ręką na niepedagogiczną moc komputerów i pozwoliłam
a sama zasiadłam do czytania
Na moim skromnym smartfoniku zwanym Sony Xperia J czytałam sobie "Blog" TomkaTomczyka. Przez pół godziny! Aż dziw mnie bierze, że me oczy wytrzymują taki druk bez lupy. Jeszcze ze wzrokiem mym jest nieźle.
Dzieci przez ten czas oglądały bajki, Wiki "Dorę" a Mati, w wersji oryginalnej, "Toboty"
Po półgodzinie znudziło im sie i zawołali ciastolinę. I niby nadal bawili sie sami, ale juz bardziej mnie angażowali, bo trzeba było zrobić kulkę, robota, włożyć bądź wyjąć jakąś foremkę, ale nadal udawało mi się czytać. W pewnej chwili na dłużej wzrok skupiłam na czytaniu a jak go podniosłam, oczom moim ukazał się krajobraz po bitwie. Ciastolina, pięknie pokrojona w kawałeczki walała się wszędzie. A młodzież, zasiadłszy na ławie, oglądała sobie z zainteresowaniem "Dalej, Diego" w telewizji, wykazując mniejsze, a nawet żadne zainteresowanie przez siebie stworzonemu bałaganowi.
Nadszedł zatem nieuchronny koniec czytania, na rzecz sprzątania, a przede wszystki obudzenia M. do pracy. Już nie było sielankowo, bo dziatwa odmawiała współpracy przy zbieraniu i nawet zagrożenie wciągnięcia ciastoliny w otchłań odkurzacza nie do końca ich przekonała.
Wystarczyło jednak odkurzacz wyjąć i realne zagrożenie utraty ulubionej masy plastycznej spowodowała, że w tempie ekspresowym dzieciaki posprzątały ciastolinę. Oczywiście i tak sporo do odkurzacza trafiło, ale jeszcze do zabawy mieć będą całkiem słuszną aczkolwiek już wysłużoną porcję o kolorze nieokreślonym.
Czasami jednak chciałoby się, mimo wszystko, mieć czas dla siebie w ciągu dnia. Ot, tak po prostu. nie czytać dzieciom bajek, nie oglądać z nimi bajek, nie budować wież, ani nie ścigać się samochodami.
Marzenie prawda?
Udało mi się je spełnić, choć na krótka chwilę.
Wczoraj M. jechał w trasę, więc musiał sie po południu położyć. Ja miałam ochotę poczytać, ale Młoda wykrzykiwała, że chce Dorę, a jak na złość nie leciała akurat na Nick Jr, młody chciał grać, ale bez przerwy potrzebna mu była pomoc.
W końcu machnęłam ręką na niepedagogiczną moc komputerów i pozwoliłam
a sama zasiadłam do czytania
Na moim skromnym smartfoniku zwanym Sony Xperia J czytałam sobie "Blog" TomkaTomczyka. Przez pół godziny! Aż dziw mnie bierze, że me oczy wytrzymują taki druk bez lupy. Jeszcze ze wzrokiem mym jest nieźle.
Dzieci przez ten czas oglądały bajki, Wiki "Dorę" a Mati, w wersji oryginalnej, "Toboty"
Po półgodzinie znudziło im sie i zawołali ciastolinę. I niby nadal bawili sie sami, ale juz bardziej mnie angażowali, bo trzeba było zrobić kulkę, robota, włożyć bądź wyjąć jakąś foremkę, ale nadal udawało mi się czytać. W pewnej chwili na dłużej wzrok skupiłam na czytaniu a jak go podniosłam, oczom moim ukazał się krajobraz po bitwie. Ciastolina, pięknie pokrojona w kawałeczki walała się wszędzie. A młodzież, zasiadłszy na ławie, oglądała sobie z zainteresowaniem "Dalej, Diego" w telewizji, wykazując mniejsze, a nawet żadne zainteresowanie przez siebie stworzonemu bałaganowi.
Nadszedł zatem nieuchronny koniec czytania, na rzecz sprzątania, a przede wszystki obudzenia M. do pracy. Już nie było sielankowo, bo dziatwa odmawiała współpracy przy zbieraniu i nawet zagrożenie wciągnięcia ciastoliny w otchłań odkurzacza nie do końca ich przekonała.
Wystarczyło jednak odkurzacz wyjąć i realne zagrożenie utraty ulubionej masy plastycznej spowodowała, że w tempie ekspresowym dzieciaki posprzątały ciastolinę. Oczywiście i tak sporo do odkurzacza trafiło, ale jeszcze do zabawy mieć będą całkiem słuszną aczkolwiek już wysłużoną porcję o kolorze nieokreślonym.
czwartek, 7 listopada 2013
Co tym razem?
Chciałam pisać na inny temat, ale choróbska zdominowały mózgownicę mą i opanowały szare komórki.
Po wyjściu ze szpitala Mateusza, po dwóch tygodniach tzw. rekonwalescencji w domu, poszło dziecię me, pod koniec października, do przedszkola. Na 4 dni, bo znowu coś go wzięło.
Jakiś nieżyt gardła bliżej nie sprecyzowany.
Już było prawie dobrze z Mateuszem, kiedy któregoś pięknego poranka Wiktoria wstała z przepitym głosem.
Kilka dni na domowym leczeniu, ale kiedy czwartą dobę poprawy nie zauważyłam, to się z nią do lekarza udałam.
Angina. Cholera!
Mati już był w lepszej kondycji, więc po długim weekendzie poszedł do przedszkola.
Tym razem na 3 dni.
A już dzisiejszej nocy znowu gorączkował i zaczął "szczekająco" kaszleć. Tym razem krtań.
No szlag!
Ale, żeby nie było, że tylko dzieci, to i my starszyzna, chrypieć z lekka zaczęliśmy.
Zaaplikowaliśmy sobie końskie dawki leków i trwamy na rodzicielskim posterunku.
A dzieci, mimo, że nie najzdrowsze, to całkiem zdrowo dokazują.
Ale co tam, damy radę!
Po wyjściu ze szpitala Mateusza, po dwóch tygodniach tzw. rekonwalescencji w domu, poszło dziecię me, pod koniec października, do przedszkola. Na 4 dni, bo znowu coś go wzięło.
Jakiś nieżyt gardła bliżej nie sprecyzowany.
Już było prawie dobrze z Mateuszem, kiedy któregoś pięknego poranka Wiktoria wstała z przepitym głosem.
Kilka dni na domowym leczeniu, ale kiedy czwartą dobę poprawy nie zauważyłam, to się z nią do lekarza udałam.
Angina. Cholera!
Mati już był w lepszej kondycji, więc po długim weekendzie poszedł do przedszkola.
Tym razem na 3 dni.
A już dzisiejszej nocy znowu gorączkował i zaczął "szczekająco" kaszleć. Tym razem krtań.
No szlag!
Ale, żeby nie było, że tylko dzieci, to i my starszyzna, chrypieć z lekka zaczęliśmy.
Zaaplikowaliśmy sobie końskie dawki leków i trwamy na rodzicielskim posterunku.
A dzieci, mimo, że nie najzdrowsze, to całkiem zdrowo dokazują.
Ale co tam, damy radę!
środa, 30 października 2013
Zaraz wyjdę!
W weekend zagorączkował, więc zapadła decyzja, że do przedszkola nie idzie.
We wtorek smarka zaprezentowała Wika.
Smark to nic, głos jaki...jak po dwudniowej libacji, więc Tantum Verde w akcji.
Uziemieni.
I dokazują.
Młoda jeszcze się sobą zajmie, ale Młody tylko szuka by psocić. Delikatnie rzecz ujmując.
Dziś rano zaczął koło 8:00.
Poprosił o nożyczki, kartki, kredki i klej.
Wycinał, kolorował karteczki i naklejał. Wika się przyglądała, ja przez chwilę też, a potem siadłam , korzystając z okazji, do komputera.
Cyk, cyk, cyk...słyszałam nożyczki...cyk, cyk, cyk...po chwili zastanowiła mnie prędkość cykania.
Odwracam się i szlag (!)
Mati zwiał, a obok stojącej spokojnie Wiktorki leżały kępki jej włosów. Garść zebrałam.
Czerwone mroczki przed oczami miałam, wyprowadziłam delikwenta do drugiego pokoju.
Potrzebowałam czasu, żeby się uspokoić.
Później szalał również, ale w miarę ogarniałam, choć przyznaję, że czasem zaciskałam zęby na jego psikusy.
Przy obiedzie miałam kryzys.
Wydurniali się zamiast jeść. Mimo kilkukrotnych próśb, żeby jedli, nie jedli, a sytuacja ich bawiła.
Mnie w ogóle.
I to wtedy wstałam i wyszłam. Z domu wyszłam.
Stałam za drzwiami i liczyłam do dwudziestu. Trochę pomogło mi liczenie, a dzieci chyba się lekko przestraszyły. Mea kulpa, biję się w pierś, ale musiałam wyjść. Żałuję, że nogami nie potupałam, bo może jeszcze bardziej bym się wyciszyła.
Pośpiewaliśmy piosenki, pograliśmy, powygłupialiśmy się. Było fajnie.
Nawet wspólnie zbudowaliśmy wieżę z klocków (choć mi ona kojarzyła się z platformą wiertniczą, gdyby nie te zwierzątka i kwiatki), która miała być przedstawiona tatusiowi, który telefonicznie już powrót zapowiedział.
Poszłam do toalety i usłyszałam jak klocki spadają i Wikę "Mama, źwalił!"
No, żesz....
Wyszłam i kazałam mu wyjść.
Nie wyszedł, przeprosił i zbudowali nową. Już sami.
Do pójścia do łóżek nawet obecność taty nie powstrzymała go przed wściekaniem.
Aż w końcu zderzył się z siostrą, która niosła pusty talerz.
Efekt? Wika rozwalona warga, a Mati siniak na czole.
Czasami ręce mi opadają.
piątek, 20 września 2013
Wodne szaleństwo
Mati był już tam wcześniej z tatą, a my z Wikusią byłyśmy tam po raz pierwszy.
Niestety, razem z nami weszły dwie lub trzy klasy szkoły podstawowej, więc na basenie rekreacyjnym było narodu od groma. M. skwitował, że będąc z Matim w niedzielę mieli większe pole do popisu, bo razem z nimi po wodzie pałętały się ze cztery sztuki.
No cóż, skoro zapłaciliśmy to głupio było wyjść, więc dołączyliśmy do kłębiącej się masy ludzkiej. Maluchom tłok nie przeszkadzał. Majtali kończynami wybuchając radosnym śmiechem kiedy ochlapali kogoś, a wybór mieli nieograniczony, bo co chwilę na kogoś się właziło.
W pewnym momencie Mateusz chciał na zjeżdżalnię. Stanęliśmy zatem w kolejce, a ta oczywiście mała nie była. Pierwszy zjazd Wika zaliczyła z tatą, a ja z Matim. My pierwszy raz, a nasi panowie to już weterani.
Nie tylko dzieciaki miały frajdę, bo ja tez się świetnie bawiłam.
Tylko ten czas oczekiwania był dość długi i troszkę zniechęcał.
Wystarczyło jednak wytrzymać godzinę. Wtedy to rozległ się gwizdek i szkolna młodzież karnie wyszła z basenu i stawiła się na wezwanie.
Ależ się poluźniło w wodzie, a przy zjeżdżalni pustki całkowite się zrobiły.
Skorzystaliśmy z okazji i ruszyliśmy rodzinnie okupować zjeżdżalnię. Chłopaki zjechali kilka razy, a my z Wiką...kilkadziesiąt.
Bawiliśmy się wspaniale przez 2,5 godziny. Mateusz, wychodząc z basenu trzymał się blisko, ale Wiktorię trzeba było non stop trzymać za rękę, bo inaczej biegła w stronę wody.
Zaliczyliśmy też jacuzzi, gdzie liczyłam na dłuższe posiedzenie, żeby się ogrzać. Jednak nie takie numery z moimi dziećmi. Nie wiem czy usiedziały spokojnie minutę, a już dawały drapaka. Chcąc nie chcąc zatem wychodziliśmy i my.
Po basenie dzieci w domu padły. Ja zresztą też.
Fotek tym razem nie robiłam, bo sama byłam bardzo czynnym uczestnikiem wycieczki :)
niedziela, 15 września 2013
Integrujemy się - fotorelacja
Plac przy Caritasie. Eee..., że co? Nie tylko ja byłam kompletnie nieświadoma owego miejsca. Praktycznie każde z rodziców, z którymi rozmawiałam również nie miało pojęcia gdzie ten plac się znajduje.
Z pomocą przyszło jak zwykle google. I co się okazało? Okazało się, że plac ów jest bardzo blisko. W każdym razie bardzo blisko nas.
Spotkanie zostało zaplanowane w godzinach 15:00- 18:00. Spóźniliśmy się trochę. Ale tylko troszeczkę i oczom naszym ukazał się plac.
a na placu m.in. wysoka zjeżdżalnia, która robiła wśród dzieciaków furorę.
A żebyśmy my rodzice nie męczyli nóg stojąc to i ławy ze stołami się znalazły.
Obok placu boisko na którym również dzieci eksploatowały swoja energię, pod tej, pod dostatkiem, mieli wszyscy małoletni
Oczywiście chłopcy trochę psocili, ale większych incydentów nikt nie zanotował.
niedziela, 1 września 2013
Goście, goście...
Niezmiennie zadziwia mnie ilość i częstotliwość garów do umycia, a także znikający papier toaletowy.
Mój synek i jego, o rok starszy brat cioteczny, razem wojują, bawią się i rozrabiają, choć muszę przyznać, że W. jest dużo bardziej spokojny od mojego rozbestwionego pierworodnego.
A Wiki upatrzyła sobie 12-letniego starszego brata i same z A. jesteśmy zaskoczone jak oni się świetnie dogadują.
Wiki jest ulubienicą wszystkich, a Mati ...hmm...trochę dokuczliwy jest. Zaczepia i psoci, więc najczęściej jest przywoływany do porządku.
Wczorajszy dzień obfitował w wydarzenia, aczkolwiek nie wszytko co zaplanowane nam wyszło.
Chcieliśmy np. żeby chłopcy przejechali się po poligonie czołgiem. Niestety, czołgista zachorował i plan wziął w łeb.
Pojechaliśmy zatem do Skansenu Morskiego gdzie mieliśmy okazję nie tylko popatrzeć, ale i zwiedzić dwa okręty: okręt patrolowy ORP "Fala" i kuter rakietowy ORP "Władysławowo"
W ciasnocie wnętrz niewiele zdjęć udało mi się pstryknąć, bo oprócz zdjęć zezowałam w stronę dzieci, mimo, że obok byli tata i ciocia. Nawyk, niestety silniejszy ode mnie, bo byłam koszmarnie spięta, bojąc się, żeby nie daj Boże, któreś nie spadło pod pokład. Doszłyśmy do wniosku z A., że całe szczęście, że wszystkie drzwi pootwierane, bo byśmy się klaustrofobii w tych ciasnych pomieszczeniach nabawiły
Niestety, pogoda nam się trochę zepsuła, więc popołudnie zakończyliśmy w "kulkach" gdzie dzieci wyszalały się, a my siedliśmy w fotelach z kawą i próbowałyśmy się odprężyć.
Próbę ta skutecznie uniemożliwiła Wika, która wspięła się na wyżyny...
...po czym wykonała skok w dół z wysokości 1,5 metra, może trochę wyżej. Skok ten widział facet, którego automatycznie wryło w podłogę. Jego zszokowana mina wzbudziła mój niepokój, a także niepokój u pracownicy sali zabaw. Pobiegłyśmy, niemalże równocześnie, sprawdzić co z Wiką. No cóż, właśnie gramoliła się z kulek, z miną troszkę niepewną, ale wszystko było w porządku. Kiedyś przez to moje młodsze dziecko zawału dostanę.
Później Wika była już zdecydowania ostrożniejsza.
Dzień zaliczyliśmy do udanych.
sobota, 24 sierpnia 2013
Trzy tygodnie!
Trzy tygodnie niemocy blogowej. Trzy tygodnie braku weny twórczej. Trzy tygodnie bez postu! Tożto mój niechlubny blogowy rekord.
W skrócie. Wielkich wydarzeń nie zanotowaliśmy.
Dzieci w sierpniu wróciły do żłobka i przedszkola, przy czym po dwóch dniach Młody załapał jakąś bakterię i przez tydzień gorączkował, ale tylko w nocy. W dzień niezmiennie go nosiło. Lekarz zlecił wyniki, CRP podwyższone, ale w dniu otrzymania wyników Mati już nie gorączkował. Organizm poradził sobie sam, jedynie przy pomocy środków wzmacniających odporność czyli Ceruvit i tran.
Niestety, ta tygodniowa przerwa spowodowała, że przez kolejny tydzień, w przedszkolu Młody na wejście spazmy fundował przedszkolankom. Kolejnych przerw nie przewiduję w najbliższym czasie, no chyba, że się jakiś niezapowiedziany smark przypałęta.
Wiki w końcu dostała Lego Duplo
Pierwsze budowle budowała z naszą pomocą, a teraz w większości sama tworzy. Najczęściej wieże. Wszystko jeszcze przed nią. Najważniejsze, że chętnie po klocki sięga. Duplo zainteresował się też Mati, powodując siostrzaną złość, bo przecież swoich lego nie pozwala jej ruszać.
Czasami jednak zasiądą w pełnej zgodzie i budują. Potrafią nawet tak przez 10-15 minut radosną twórczość uprawiać, a wtedy błoga cisza w domu nastaje. Może nie dosłownie, ale bez kłótni, wrzasków, wzajemnego przekrzykiwania to spokojne rozmowy klockowych budowniczych miłą odmianą codziennego harmideru.
Okupujemy też place zabaw. I przy okazji doszłam do wniosku, że ja ich nie lubię. A dlaczego? Bo ja piechur i szwendacz jestem, a tak stacjonarnie to mnie nuży. Jednak zaciskam zęby i kwitnę, bo to dzieci mają mieć radochę. To nic, że matka niejednokrotnie zawał przechodziła dzięki młodszej latorośli, która upodobała sobie schodzenie z huśtawki podczas bujania albo wysiadanie z kręcącej się karuzeli. Mi serce stawało, a ona, mimo, że zaliczała glebę, otrzepywała się i pędziła dalej się bawić. Zdecydowanie te jej wybryki to nie na moje nerwy.
Młoda jest już odpieluchowana. Dziennie i nocnie. Wypadki czasem się zdarzają, bo jak się zabawi to zaczyna wołać w ostatniej chwili i nie zawsze zdążymy, ale coraz rzadziej. Od miesiąca nie kupujemy już pieluch. Jupiii! Zatem parę groszy więcej w kieszeni zostaje. Przeszliśmy też z mleka Enfamil na Gerbera i tu również cenowo na korzyść. Wprawdzie Enfamil słodszy i przez dwa dni Młoda nie mogła się zdecydować czy pić czy nie, ale jednak sie przemogła i pije Gerber 3.
W skrócie. Wielkich wydarzeń nie zanotowaliśmy.
Dzieci w sierpniu wróciły do żłobka i przedszkola, przy czym po dwóch dniach Młody załapał jakąś bakterię i przez tydzień gorączkował, ale tylko w nocy. W dzień niezmiennie go nosiło. Lekarz zlecił wyniki, CRP podwyższone, ale w dniu otrzymania wyników Mati już nie gorączkował. Organizm poradził sobie sam, jedynie przy pomocy środków wzmacniających odporność czyli Ceruvit i tran.
Niestety, ta tygodniowa przerwa spowodowała, że przez kolejny tydzień, w przedszkolu Młody na wejście spazmy fundował przedszkolankom. Kolejnych przerw nie przewiduję w najbliższym czasie, no chyba, że się jakiś niezapowiedziany smark przypałęta.
Wiki w końcu dostała Lego Duplo
Pierwsze budowle budowała z naszą pomocą, a teraz w większości sama tworzy. Najczęściej wieże. Wszystko jeszcze przed nią. Najważniejsze, że chętnie po klocki sięga. Duplo zainteresował się też Mati, powodując siostrzaną złość, bo przecież swoich lego nie pozwala jej ruszać.
Czasami jednak zasiądą w pełnej zgodzie i budują. Potrafią nawet tak przez 10-15 minut radosną twórczość uprawiać, a wtedy błoga cisza w domu nastaje. Może nie dosłownie, ale bez kłótni, wrzasków, wzajemnego przekrzykiwania to spokojne rozmowy klockowych budowniczych miłą odmianą codziennego harmideru.
Okupujemy też place zabaw. I przy okazji doszłam do wniosku, że ja ich nie lubię. A dlaczego? Bo ja piechur i szwendacz jestem, a tak stacjonarnie to mnie nuży. Jednak zaciskam zęby i kwitnę, bo to dzieci mają mieć radochę. To nic, że matka niejednokrotnie zawał przechodziła dzięki młodszej latorośli, która upodobała sobie schodzenie z huśtawki podczas bujania albo wysiadanie z kręcącej się karuzeli. Mi serce stawało, a ona, mimo, że zaliczała glebę, otrzepywała się i pędziła dalej się bawić. Zdecydowanie te jej wybryki to nie na moje nerwy.
Młoda jest już odpieluchowana. Dziennie i nocnie. Wypadki czasem się zdarzają, bo jak się zabawi to zaczyna wołać w ostatniej chwili i nie zawsze zdążymy, ale coraz rzadziej. Od miesiąca nie kupujemy już pieluch. Jupiii! Zatem parę groszy więcej w kieszeni zostaje. Przeszliśmy też z mleka Enfamil na Gerbera i tu również cenowo na korzyść. Wprawdzie Enfamil słodszy i przez dwa dni Młoda nie mogła się zdecydować czy pić czy nie, ale jednak sie przemogła i pije Gerber 3.
sobota, 27 lipca 2013
Odpowiedzialnym być.
Ale jak do diaska można świadomie doprowadzać do dramatu, tragedii?
Nie rozumiem.
Prawdopodobnie większość z Was widziała amerykański spot z dzieckiem zostawionym w upalny dzień w samochodzie. Tragedia, dramat i głupota matki.
Osobiście nie widziałam, bo odwagi nie miałam, zwłaszcza po tym jak przeczytałam komentarze.
Nie rozumiem!
Nie pojmuję!
Nie ogarniam !
Jak można?!
Nigdy, przenigdy nie zostawiajcie dzieci w samochodzie (zwierząt tez nie) ani na sekundę, ani na chwilę. W ogóle!
Ja w każdym razie obiecałam sobie, że jak kiedykolwiek dziecko w samochodzie bez opieki zobaczę, to dzwonię na policję bez zastanowienia.
Inny przykład bezmyślności rodzicielskiej.
Wczoraj, z moim tatą i dziećmi, byłam na plaży. Pogoda w tym roku wybitnie sprzyja turystom nad polskim morzem. Ze względu na nasłonecznienie i temperatury, na plażę chodzimy dopiero po 16:00.
W pewnej chwili, dzieci bawiły się na tyle grzecznie w piasku, że pozwoliliśmy sobie z tatą klapnąć na koc i nawet trochę się rozejrzeć wokół.
Byliśmy zatem świadkiem małej akcji.
Dzieć, płci męskiej, w wieku lat około 6 (na moje oko), pływał sobie w kole po wodzie.
Ratownik czujny był, do dziecka podszedł i o coś zapytał, mały ręką wskazał w kierunku plaży. Znowu chwilę z dzieckiem rozmawiał rozglądając się, po czym, prawdopodobnie poprosił by chłopiec zaprowadził go do rodziców. I dziecko zaprowadziło ratownika, kilka metrów od wody, gdzie za parawanem, głupkowato się uśmiechając stała mama chłopca.
Ratownik musiał jej dość ostro przemówić do rozumu, bo po chwili przestała się uśmiechać.
I znowu kompletnie nie pojmuję jak można małe dziecko samo posłać do wody, nawet obserwując, ale z kilku metrów. Jak u diaska chciała zareagować jakby zaczęło się coś dziać? Kiedy zorientowałaby się, że dzieje się coś złego? Nieodpowiedzialna kobieta.
Ludzie! Rodzice! Opamiętajcie się!
Najważniejsze bezpieczeństwo dziecka, a nie własna wygoda.
piątek, 19 lipca 2013
Rodzinne sprzatanie
Zdążyłam jednak dwa pokoje obrobić, w tym pokój dziecięcy.
Rzuciłam hasło, że pozbywamy się zabawek niechcianych, połamanych, zdruzgotanych, wymemłanych, okaleczonych, we fragmentach itd.
Starsze dziecię ochoczo przytaknęło i za robotę się wzięło. Matka czynić jeszcze poszła porządki w zlewozmywaku kuchennym z solenną obietnicą, że jak skończy to dzieciom z odsieczą przybędzie.
Niewiele w zlewie było, więc szybko się umyło.
A jak poszło młodzieży?
Czy ktoś zgadnie gdzie oni są?
Podpowiem, że próżno oczy wypatrywać. Nie buszowały w zabawkowym stosie, o nie.
Moje dzieci...
...zmęczone opróżnianiem skrzynek- odpoczywały.
Chrząknęłam znacząco w progu stając (po pstryknięciu zdjęcia oczywiście) i młody nawet rześko z fotela wyskoczył i ze mną do pokoju pobiegł segregować zabawki.
Wika nawet nie drgnęła.
Nawet nam to sprawnie poszło, całkiem sporo rzeczy się pozbyliśmy.
Ale żeby nie było, że Wika w ogóle nic, to na dowód, że jednak było inaczej...
...dodaję fotki. wprawdzie kiepskiej jakości, ale zawsze udokumentowane robienie jednak czegoś. Tańca z mopem, na przykład.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


