Ach, co to był za dzień. Pełen atrakcji. Przede wszystkim trzy krety wyszły wreszcie z domu.
Ba! Najstarszy kret nawet przeżył szok, bo dostał słońcem po rzęsach.
Nie spodziewałam sie plusowej temperatury, więc byłam kompletnie zaskoczona, że tak ciepło się zrobiło.
Tym razem trasa była troche dluższa niz do Biedronki, bo do przystanku autobusowego.
Gdybym wcześniej zorientowała się w cieple zimowego poranka, do młodzież drałowałaby do dziadków na piechotę, ale, jak wiadomo autobusem jest szybciej.
Poza tym z babcią uzgodniłam, że latorośl z dziadkami zostanie, a ja sama po zakupy pójdę. I chyba do tej wolności tak mi się spieszyło.
Dzieci szczęśliwe, że do dziadków idą do tego stopnia, że juz na parterze komunikowali głośno, że nadchodzą. Nie wiem czy na IV piętrze słychać było, ale radość na dziecięcych twarzyczkach gościła, więc machnęłam ręką na krzyki, wszak to ani północ ani świt. Niech dają upust energii.
Dzieci dziadkom sprzedałam a sama urwałam się z łańcucha. Znaczy się po zakupy poszłam. Zachłyśnięta wolnoscią postanowiłam wstąpić do Pepco. A tam nowa kolekcja dla młodzieży. Nie powiem, to i owo mi się spodobało. Po głowie sie poskrobałam, zaskórniaki policzyłam i...kupiłam. Zaszalałam, bo dwie koszulki, komplet z legginsami dla młodej i gatki dla Młodego.
M. około 15:00 po nas przyszedł i juz w komplecie, na piechotę ruszylismy do domu. Wiki wprawdzie co jakis czas kucanego ćwiczyła, bo interesowały ją kałuże wszelkie (odwilż), a już najbardziej te na ulicy.
W końcu do domu dotarliśmy. Dzieci natychmiast dorwały się do ciastoplasto czy jakoś tak, zakupionego przez tatę w Biedronce. Nieświadoma niczego wybrałam sie do kuchni, gdy nagle usłyszałam: Wiktoria!!!!
Szybki tył zwrot i zobaczyłam marsową minę M. i niezadowoloną córci, która na mój widok łzami się zalała. Juz miałam spytać co się stało, gdy zobaczyłam u taty w ręku nożyczki (dziecięce) i coś jeszcze, a Wikę bez kosmyka, który jej nad czołem dyndał. Widać tak syndał, że dziewczęciu wybitnie przeszkadzał, więc sie go pozbyła. Ciach i po problemie.
Jeszcze nie zdecydowałam czy pójdziemy do fryzjera.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zakupy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zakupy. Pokaż wszystkie posty
sobota, 1 lutego 2014
sobota, 12 października 2013
"Inferno" za kilka złotych
I tak, idąc wczoraj po wypis ze szpitala, na szybach wystawowych zobaczyłam, że jest nowa książka Dana Brown'a "Inferno" Zainteresowana do księgarni wlazłam, ale po usłyszeniu ceny, wylazłam. 44,90 zł...hmmm...trochę dużo.
Książka jednak mi po mózgownicy krążyła, chęć na nią z każdą chwilą większa była. Co by tu zrobić, żeby taniej nabyć? Pytanie to dłuższy czas mnie zaprzątało, więc w końcu zdecydowałam się przed komputerem zasiąść i poszperać.
O, na allegro już lepiej, bo od 27 zł z groszami, plus przesyłka oczywiście.
Pomyślałam, że zerknę jeszcze na księgarnie internetowe.
Zaczęłam od Empiku, no cóż 38,99 zł...szału nie ma. I już miałam zamknąć portal gdy dostrzegłam, drobnymi, niebieskim literami napis "Płatność punktami PAYBACK"
Zaraz, zaraz, przecież ja tam jakieś punkty zbieram i coś mieć powinnam.
Sprawdziłam.
Zarejestrowałam kartę.
Zapłaciłam punktami.
Nie starczyło na przesyłkę
Musiałam dopłacić 6,59 zł.
Dopłaciłam.
I na przesyłkę czekam .
![]() |
| zdjęcie ze strony empik.com |
środa, 30 stycznia 2013
Moja mała bohaterka
Nie powiem, miałam lekkiego stresa jak zareaguje.
Chwilę w poczekalni posiedziałyśmy, babcie tam siedzące nas zagadywały, po czym zostałysmy wezwane do gabinetu zabiegowego.
W perwszej kolejności krew. Pielęgniarka wezwała na pomoc koleżankę, która to spokojnym głosem do Młodej przemawiała, pytała, zagadywała. Efekt, Wiktorka nie zareagowała na wkłucie. Nawet sie nie spięła.
Potem prawie półtora godziny siedziałysmy w gabinecie zabiegowym i czekałyśmy na lekarkę, która już, zaraz miała przyjść małą zbadać. To zaraz, to jak wspomniałam trwało prawie półtora godziny.
Wiktoria w tym czasie była nad podziw spokojna, bo cały czas siedziała na kolanach, rozebrana do body i rajstopek, bo przecież zaraz mialo być.
Lekarka zbadała, lizaka dała, a pielęgniarka do pracy się zabrała.
Wikusia pod koniec troche stękneła zniecierpliwiona i było po wszystkim.
Ależ dumna z dziecka mego byłam.
Kiedy wyszłyśmy, to starsze panie, które nadal czekały na swoją kolei (juz ze dwie godzin na moje oko) spytały czy mała chora, że nie szczepiona?
Ależ szczepiona.
Nie dowiary i nie płakała ?
Ano nie.
Mati zawsze po szczepieniu dostawał autko kupione w najbliższm kiosku, bo kosztuje grosze.
Postanowiłam córci w nagrode kupić lalę.
W kiosku lalki brzydkie i jak na mój gust zbyt drogie w stosunku do wyglądu.
Wypatrzyłam fajną w jednym sklepie, ale prawie 30,00 zł. Niestety po świętach i urodzinach to za duży wydatek, więc dałam sobie spokój. Przyznam jednak, że mnie to gryzło. Niestety jednak w portfelu niewiele.
W niedzielę zorientowaliśmy się, że po śniadaniu skończył się chleb. Pobiegłam do piekarni, która w niedzielę urzęduje.Minęłam po drodze lumpeks, który też okazał sie być otwarty, więc do niego wlazłam. Nic ciekawego na oko mi się nie rzuciło z ciuchów i już miałam wyjść, kiedy kątem oka zauważyłam szmaciankę. Spodobała mi się. Zerknełam na cennik : 15 PLN/kg, a w poniedziałek miało być 8 PLN/kg.
Odłożyłam i postanowiłam, że następnego dnia zajrzę, będzie to super, nie to trudno.
Była!
Zapłaciłam za nią 3 (słownie: trzy) złote!
Zasłużyła na lalkę moja Lala :)
piątek, 28 grudnia 2012
Nieprzewidziana złość
Absolutnie nie mam na myśli zdarzeń losowych, ot po prostu szara codzienność i nagle bum!
Tak właśnie miałam dzisiaj, kiedy to szczęśliwa stwierdziłam, że pogoda sprzyja wyjściu, dzieci z psotami w normie, a ich wybryki już mnie tak nie irytowały, bo albo się przyzwyczaiłam, albo ich pomysły aż tak bardzo mnie nie zaskakiwały.. Sielsko, anielsko jednym słowem.
Towarzystwo do wyjścia przygotowałam, tylko przez sekundę tiku nerwowego doznałam, ale jego sprawca wabiony cukierkiem momentalnie się wyciszył.
Zaplanowałam wyjście do sklepu bardziej oddalonego niż Biedronka mając nadzieję, że młodsze dziecię fakt ten wykorzysta i pośpi.
Nadzieja złudna była, bo Wiki zasnęła w drodze powrotnej, tuż przed wspomnianą wyżej Biedronką.
No dobra! Zakupy zrobimy i jeszcze trochę się powłóczymy - pomyślałam naiwnie.
Stanęłam przy mandarynkach, nawet worek na owoce do ręki wzięłam, kiedy nagle usłyszałam:
- Mamusiu siusiu!!!!
O, żesz...
- Wytrzymaj!
- Nie wytrzymam, siusiu!!!
Woreczek rzuciłam i pędem przelecieliśmy koło kas.Facet nie pytał o co chodzi, bo chyba wszyscy obecni słyszeli o gwałtownej potrzebie mojego synka.
Prawie biegiem przebyliśmy te 150-200 metrów dzielące nas od domu.
Wiki siłą została wyjęta z wózka i gwałtownie obudzona, oszołomiona przelewała się przez ręce.
Wózek do komórki wprowadziłam niemalże kopnięciem.
Dwie siaty w jedną, córkę w drugą rękę i prawie biegiem na górę. Mati sam z siebie przyspieszał drobno przebierając nogami.
Drugie piętro to nie wieża Eiffla, ale i tak ledwo dobrnęłam z ciężkim siatkami i podrzemującym dzieckiem.
Postawiona mała oczywiście od razu oprzytomniała i zrobiła tył zwrot.
Złapałam córkę i synkowi rękę siostry wcisnęłam.
Otworzyłam drzwi, Mati lekko Wikę wepchnął, ta straciła równowagę i w ryk. Mega ryk, bo przecież niewyspana, popchnięta i ogólnie nie w temacie jakoś musiała dać upust swemu niezadowoleniu.
Przytuliłam małą i spojrzałam na małego, który z niemą prośbą w oczach dalej w miejscu dreptał.
No tak! Przecież chce siku.
Puściłam córkę, która głośno zaprotestowała i rozebrałam synka, żeby ten mógł wreszcie skorzystać z toalety.
Wzięłam z powrotem Wiktorię na ręce, Mateusz pobiegł do łazienki, a ja przyjrzałam się rozwalonym, bo przecież gwałtownie rzuconym, siatkom, ciuchom i rozdartej córci i czułam jak we mnie wzrasta irytacja.
Co za chaos!
Na szczęście długo mnie nie trzymało.
Czasem bzdura potrafi wyprowadzic z równowagi.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
